Interview(tje) Stripeljee
17 oktober 2006 | 01:48
Deze week kwam het nieuwe stripeljee magazine uit. Het sympathieke magazine van Den Ateljee uit België. Daarin een interviewtje naar aanleiding van 'De Uitweg'.
Wat mogen we van "De uitweg: jeugdjaren" verwachten, veel nostalgie?
Jeroen Steehouwer: "Een beetje wel. Mijn jeugd speelde zich af in het paradijs van de vorige eeuw, de jaren zeventig. Mijn herinneringen zijn zoals ieder ander heel specifiek, niet iedereen zal zich herkennen in mijn visie op die tijd, maar ik heb wel geprobeerd hem wat te duiden. Broeken met wijde pijpen spelen een belangrijke rol, en het carrière maken van mijn vader van eenvoudige metaalbewerker naar docent vind ik ook typerend voor die tijd; de bomen groeiden tot in de wolken en iedereen profiteerde van het positieve elan. Overigens zijn mijn ouders geen hippies. Ik presenteer het boekje als autobiografisch. Maar zoals het een goeie autobiografie betaamd, is het meeste verzonnen."
Waar komt het idee vandaan om je jeugdjaren te verstrippen?
"Drie verhalen zijn al oud. Ze werden zo'n twaalf jaar geleden gepubliceerd in zone 5300. Die strips waren een van mijn eerste eigen schrijfsels. Ik ben nogal kritisch op mijn eigen werk en vond ze toendertijd niet goed genoeg om te bundelen. Daarnaast zijn ze wel degelijk erg persoonlijk d.w.z. ik gebruikte ze om enkele belangrijke gebeurtenissen in mijn jeugd op een rijtje te zetten. Ik had niet het gevoel dat ze daarom geschikt waren om met een groot publiek te delen. Daarna begon de hausse autobiografische strips en bleek er niemand erg veel last te hebben van zulke afwegingen. Na de publikatie van m'n Tolstoj-strip 'Waarvan leeft de mens' kwam ik erachter dat alles wat ik deed diep persoonlijk is. En opeens werd daardoor veel van mijn oude werk publiceerbaar. Ik heb het slotverhaal geschreven en de oude verhalen hertekend."
Waarom heb je het hoofdpersonage eigenlijk niet gewoon Jeroen genoemd?
"Dat zou vertellen dat De Uitweg echt mijn jeugdherinneringen zijn. Dat zijn ze niet. Ik blijf een echte verteller. Ik heb alleen dingen gebruikt waar ik leuke verhalen mee kon maken die herkenbaar zouden zijn voor een groot lezerspubliek. Joachim vond ik een goede naam om de gevoelige kant van de hoofdpersoon mee te duiden. Ook moest ik de hele tijd aan Godfried Bomans denken, het is een naam die hij in een van zijn boeken gebruikt zou kunnen hebben." 