Pesterijen van boerenkinkels
13 juni 2006 | 10:49
Door HANS GULPEN
De Arnhemse striptekenaar Jeroen Steehouwer beleefde moeilijke jeugdjaren in een zwartekousendorp tussen de grote rivieren. Hij tekende het van zich af in De Uitweg.
Het was in werkelijkheid vijf maal zo erg, zegt Jeroen Steehouwer over de jaren die hij als jongetje in het dorpje Uitweg bij Lopik woonde.
Uitweg is een tuindersgat van een kleine vijftig inwoners, waarin destijds twee families de dienst uitmaakten en vreemdelingen niet werden geduld. In het stripalbum De Uitweg beschrijft Steehouwer hoe hij door de plaatselijke boerenkinkels werd gepest. Jeroen kwam niet alleen van buiten, hij was ook nog eens katholiek, wat zijn populariteit onder het zwartekousenvolk van de uiterwaarden bij de Lek niet ten goede kwam.
„Ik ging er als zachtaardig jongetje naar toe en kwam er boos vandaan", zegt de tekenaar nu. Hij hield aan de pesterijen op het schoolplein een moeilijk te overwinnen introvertie en een grondig wantrouwen tegen groepsvorming over. Het waren ook de jaren dat hij ging stotteren, een neiging waarin hij nog wel eens vervalt als hij zich ongemakkelijk voelt.
Het autobiografische beeldverhaal is geen nieuw verschijnsel in de Nederlandse stripwereld. Ook Maaike Hartjes, Barbara Stok en Flo maken hun eigen leven tot onderwerp van hun strips. „Ik heb deze verhalen al een jaar of tien geleden gemaakt. Ik houd ervan verhalen te schrijven. Maar in dit geval had het schrijven ook wel iets therapeutisch. Ik moest iets aan de oppervlakte zien te krijgen wat me dwarszat."
Lange tijd vond Steehouwer (39) de verhalen te persoonlijk om in boekvorm te laten verschijnen. Nu denkt hij daar anders over. „Alles wat ik maak, draagt op de een af andere manier mijn stempel, of ik dat wil of niet. Ook de strip met Tolstoj-verhalen die vorig jaar verscheen, bleek persoonlijker dan ik dacht. Het moet zo zijn, kennelijk." Dat geldt waarschijnlijk ook voor de driehonderd bladzijden dikke beeldroman over de liefde die hij in voorbereiding heeft. „Die wordt ook heel autobiografisch, wat wil zeggen dat maar zeventig procent niet echt gebeurd is", zegt hij.
Steehouwer tekende drie verhalen uit De Uitweg opnieuw. „Het was jeugdwerk. Er zaten naïeve dingen in. Die heb ik eruit gehaald. Tenzij ze in hun naïeveteit natuurlijk heel charmant waren." Hij werkte er vier weken aan, van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat. „Ik had een flow, nadenken deed ik niet meer, alleen maar tekenen."
Waarom zwart-wit? „Kleur voegde niets toe. Bovendien wilde ik iets ouderwets. Dat vond ik wel bij zulke verhaaltjes met een clou passen."
Cultuurpagina de Gelderlander van Dinsdag 13 Juni.